.....No bo jak to jest? Przecież wystarczy zdjąć pokrowiec,klapkę zasłaniającą obiektyw....no i co?! Jednym pociągnięciem palca zmienić stan "OFF" w "ON"...Wciskać bezmyślnie lśniąco-srebrny przycisk, wsłuchiwać się w rytmicznie wydobywający się dźwięk "PSSSSTRYK" ze zrobionych bez chwili uwagi zdjęć,byleby tylko były, byleby szybko i ładnie wyglądało. I trwać tak w oderwaniu od reszty..stworzyć własny wyimaginowany świat... A potem? Po paru godzinach bliższego opcjowania z tak naprawdę bezuczuciowym i martwym dla nas przedmiotem... odłożyć go do szafy albo położyć koło łóżka? Pobawiliśmy się i tyle..?! Nie jesteś mi już potrzebny...?! Aparat.Był ..tak,był (przez niezapomnianą chwil&#281) na samym początku w centrum, nasza uwaga skupiała się na jego opcjach, możliwościach, jakości wykonywania zdjęć. Teraz. Leży. Sam.. no bo sam, ale tak naprawdę jest mu dobrze.Czy jest sens żeby się zastanawiać jak mu teraz jest? To maszyna!! Bez uczuć, wyobraźni...jest bardziej pusty niż cokolwiek co może być puste na całym świecie, i taki płytki... i to że nie myśli. Mi jest go szkoda-myślę sobie potem wieczorem,na drugi dzień po zdarzeniu, i za tydzień też tak myślę. Ale czy jemu samemu jest go szkoda? Przecież on nie myśli...może ja tez nie powinnam?! Nie,to było głupie pytanie. Ale jakby jednak się zastanowił, ten mój Aparat to pewnie doszedłby do wniosku ze go wykorzystałam. Poużywałam go bez pytania(w końcu traktuje go jak maszynę, to po co mam sie pytać o zgod&#281) a teraz zamknęłam samego w szafie..! Ale w rzeczywistości to ja jestem wykorzystana...bo mysle, bo czuje, bo zastanawiam sie nad tym co sie stało..bo mi zależy.. bo ja bym tak bardzo chciała..a on Tylko zrobił mi zdjęcia. I teraz leży i o niczym nie wie..